EWOLUCJA POTOP EXODUS ARCHEOLOGIA PROROCTWA AUTOR

POTOP
KONTYNENTY
SKAMIELINY
ST HELENS
WĘGIEL C-14
WODY W GÓRZE
WODY W DOLE
PRZEBIEG
LEGENDY
ARKA NOEGO
POSZUKIWACZE



GŁÓWNA
E-MAIL



SKAMIELINY

Liczne skamieniałe organizmy stanowią doskonały dowód tragedii z przeszłości. W normalnych warunkach szczątki roślinne czy zwierzęce ulegają rozkładowi bądź są zjadane przez padlinożerców. Proces fosylizacji zachodzi jedynie w wyniku nagłego pogrzebania zwierzęcia, na przykład pod zwałami błota. Dlatego też podstawowym warunkiem powstania skamieliny jest nieszczęście, czasami na niewielką skalę - przykładowo, jakiś zabłąkany zwierz grzęźnie w torfowisku. Tak więc skamieliny tworzyły się przed wiekami i tworzą się także obecnie. Jednakże z reguły za ich powstaniem stoją potężne siły takie jak lawiny, osuwiska, powodzie czy erupcje wulkaniczne, które grzebią miliony zwierząt i roślin pod warstwami błota lub popiołu.

W dawnych skamielinach szczególnie interesujący jest fakt, iż natrafiamy na tysiące zwierząt pogrzebanych żywcem często w 'masowych grobach' (na przykład Morrison Formation w Ameryce Północnej z tysiącami skamielin tak dinozaurów jak i ssaków). Całkowicie zaskoczone zwierzęta były uśmiercane nierzadko w mgnieniu oka. Widać to na przykładzie skamieliny ryby z gatunku MIOPLOSUS LABRACOIDES, która została unieruchomiona w masie błota w chwili, gdy pożerała inną rybę (Green River Formation w stanie Wyoming, USA). Liczne masowe groby dinozaurów znajdywane na różnych kontynentach są szczególnie znaczące, gdyż świadczą o niezwykłej sile oraz skali kataklizmu, który uśmiercił te olbrzymie zwierzęta.

W świetle tych faktów uczeni przyznają, że skamieliny są świadectwem dawnego kataklizmu. Bynajmniej nie dopatrują się w tym stwierdzeniu biblijnego potopu, lecz całego szeregu wielkich powodzi, erupcji wulkanicznych i innych klęsk żywiołowych, które wielokrotnie nawiedzały naszą planetę w przeszłości. Jedną z przyczyn takiego podejścia jest domniemany stary wiek skamielin.

Według podręcznikowych definicji skamielina powstaje w ciągu setek tysięcy lat, kiedy to materiał organiczny tkanki zostaje zastąpiony związkami mineralnymi. Niestety, taki opis wprowadza miliony laików w błąd. Philip J. Currie, paleontolog, kurator dinozaurów w Royal Tyrrell Museum of Palaeontology w Kanadzie, czołowy propagator pochodzenia ptaków od dinozaurów napisał:

"Fosylizacja jest procesem, który może trwać od kilku godzin do milionów lat. […] Długość czasu potrzebna do tego, by kość uległa całkowitemu skamienieniu jest wysoce zmienna. Jeżeli woda gruntowa jest bogata w rozpuszczone minerały wówczas proces ten będzie gwałtowny. Współczesne kości, które wpadają do mineralnych źródeł mogą ulec skamienieniu w przeciągu tygodni. […] Kości nie muszą 'obrócić się w kamień', aby być skamieniałościami i zazwyczaj większość pierwotnej kości jest nadal obecna w skamieniałościach dinozaurów."

Philip J. Currie & Eva B. Koppelhus, 101 Questions about Dinosaurs (Dover Publications, 1996), str. 11

Wybitny ewolucjonista przyznaje tu, że na fosylizację szczątków organicznych wystarczy czasami zaledwie kilka tygodni a nawet godzin. Przykładem potwierdzającym powyższą wypowiedź uczonego jest but kowbojski z częścią skamieniałej nogi ludzkiej znaleziony około 1980 roku przez pracownika spółki naftowej w zachodnim Teksasie niedaleko miasteczka Iraan. Okazało się, że but został wyprodukowany przez firmę M. L. Leddy z San Angelo w Teksasie, która rozpoczęła działalność w 1936 roku. Ten akurat rodzaj buta produkowano we wczesnych latach 50-tych XX wieku. Tak więc całkowita fosylizacja fragmentu nogi ludzkiej zajęła nie więcej niż 30 lat.


ZOBACZ ZDJĘCIA W POWIĘKSZENIU NA STRONIE 'THE LIMESTONE COWBOY'

Kolejnym argumentem przemawiającym na rzecz szybkiego procesu fosylizacji są SKAMIENIAŁE MEDUZY NA TLE RIPPLEMARKÓW czy też skamieniałe serce dinozaura widoczne na zdjęciu poniżej.



zdjęcie z artykułu na stronie BBC News

Istnieje także druga, równie mało znana strona medalu. Odnośnie kości dinozaurów odkrytych w Colville River na zachód od Prudhoe Bay na Alasce Currie powiedział:

"Są one tak lekkie jak drewno balsa [*jest to drewno o najmniejszej gęstości: 0,3 gsms/cc] i wyglądają tak świeżo jakby były to wczorajsze kości psów, […] ich struktura była porowata i szczątki nie uległy skamienieniu."

Omni, 1/90, str. 32

Nie jest to bynajmniej jego przypadkowa opinia:

"Jeszcze bardziej spektakularny przykład odkryto na obszarze North Slope na Alasce gdzie wiele tysięcy kości nie wykazuje żadnego większego stopnia skamienienia. Te kości z wyglądu i w dotyku przypominają stare krowie kości a odkrywcy tego miejsca wstrzymywali się z raportem przez dwadzieścia lat, gdyż założyli, iż były to kości bizonów a nie dinozaurów."

Philip J. Currie & Eva B. Koppelhus, 101 Questions about Dinosaurs (Dover Publications, 1996), str. 12

Także Ralph Molnar, paleontolog pracujący dla Queensland Museum (kurator ssaków), przyznał w jednym z programów:

"Jedną z rzeczy, które mamy jest część kości biodrowej lub miednicy. Ta próbka wygląda tak jakby pochodziła od zwierzęcia, które padło dwieście lub trzysta lat temu. W Montanie widziałem kości dinozaurów, które wyglądają jakby pochodziły od zwierząt, które padły dwieście lub trzysta lat temu a przecież ja wiem bardzo dobrze, że padły one znacznie wcześniej."

przy okazji wypowiedzi na temat Megalanii, olbrzymiej wymarłej jaszczurki australijskiej, w programie ‘Into the Unknown: Giant Lizard’ na kanale Discovery

Podsumowując, skamieliny zwierząt pogrzebanych żywcem w masowych grobach stanowią potencjalnie doskonały dowód potężnego potopu, który miały miejsce w przeszłości, chociaż uczeni uważają je za świadectwa wielkich lokalnych kataklizmów. Jako że potopowi towarzyszył podział pralądu oraz ruchy górotwórcze także zwierzęta pogrzebane pod popiołem wulkanicznym można zaliczyć do świadectw potwierdzających dawny kataklizm. Skamieliny niekoniecznie pochodzą sprzed milionów lat. Proces fosylizacji może zachodzić setki tysięcy razy szybciej niż niegdyś podejrzewano, lecz wiele kości dinozaurów nie wykazuje niemal żadnych śladów skamienienia czy działania erozji, pomimo że mają rzekomo dziesiątki milionów lat.