STRONA GŁÓWNA - SPIS WSZYSTKICH TEMATÓW
POTOP
PRZEDPOTOPOWY
WODY
SKAMIELINY
ARKA
MITY

poprzednia strona
SKAMIENIAŁOŚCI
O czym nam mówią skamieliny, kiedy i jak długo powstają, jak określić ich wiek...

następna strona
Potop

TWORZENIE SIĘ SKAMIELIN
DŁUGOŚĆ CZASU POTRZEBNA NA POWSTANIE SKAMIENIAŁOŚCI, WARUNKI UTWORZENIA SKAMIELINY

  • Zbędna magia czasu.
    Wbrew wcześniejszym założeniom paleontologów okazało się, że proces powstawania skamieliny może być nadzwyczaj krótkotrwały. Żaden szanujący się paleontolog nie twierdzi już, iż do powstania skamieniałości niezbędne są długie okresy czasu, chociaż mit ten jest nadal propagowany w większości szkół i podręczników. Wypowiedzi uczonych ewolucjonistów mówią same za siebie:

    • Philip J. Currie, paleontolog, który pełni także zaszczytną funkcję kuratora dinozaurów w Royal Tyrrell Museum of Palaeontology w Kanadzie, czołowy propagator pochodzenia ptaków od dinozaurów, zobacz profil tego naukowca:
      "Fosylizacja jest procesem, który może trwać od kilku godzin do milionów lat. […] Długość czasu potrzebna do tego, by kość uległa całkowitemu skamienieniu jest wysoce zmienna. Jeżeli woda gruntowa jest bogata w rozpuszczone minerały wówczas proces ten będzie gwałtowny. Współczesne kości, które wpadają do mineralnych źródeł mogą ulec skamienieniu w przeciągu tygodni. […] Kości nie muszą "obrócić się w kamień", aby być skamieniałościami i zazwyczaj większość pierwotnej kości jest nadal obecna w skamieniałościach dinozaurów. […] Jeszcze bardziej spektakularny przykład odkryto na obszarze North Slope na Alasce gdzie wiele tysięcy kości nie wykazuje żadnego większego stopnia skamienienia. Te kości z wyglądu i w dodytku przypominają stare krowie kości a odkrywcy tego miejsca wstrzymywali się z raportem przez dwadzieścia lat, gdyż założyli, iż były to kości bizonów a nie dinozaurów."
      Philip J. Currie & Eva B. Koppelhus, 101 Questions about Dinosaurs (Dover Publications, 1996), str. 11, 12.

      Wypowiedź Currie na temat kości dinozaurów odkrytych w Colville River na zachód od Prudhoe Bay na Alasce:
      "Są one tak lekkie jak drewno balsa [jest to drewno o najmniejszej gęstości: 0,3 gsms/cc] i wyglądają tak świeżo jakby były to wczorajsze kości psów, […] ich struktura była porowata i szczątki nie uległy skamienieniu."
      Omni, 1/90, str. 32


    • Ralph Molnar, paleontolog pracujący dla Queensland Museum (kurator ssaków):
      "Jedną z rzeczy, które mamy jest część kości biodrowej lub miednicy. Ta próbka wygląda tak jakby pochodziła od zwierzęcia, które padło dwieście lub trzysta lat temu. W Montanie widziałem kości dinozaurów, które wyglądają jakby pochodziły od zwierząt, które padły dwieście lub trzysta lat temu a przecież ja wiem bardzo dobrze, że padły one znacznie wcześniej."
      przy okazji wypowiedzi na temat Megalanii, olbrzymiej wymarłej jaszczurki australijskiej, w programie ‘Into the Unknown: Giant Lizard’ na kanale Discovery

    Na stronie internetowej The Limestone Cowboy zamieszczono dużej rozdzielczości zdjęcia buta wyprodukowanego w połowie XX wieku, w którego wnętrzu znajdują się skamieniałe kości ludzkie. Tak więc fakty okazują się sprzeczne z treścią niejednego szkolnego podręcznika. Po pierwsze, niektóre kości dinozaurów nie są w ogóle skamieniałe a większość kości dinozaurów uległa jedynie częściowemu skamienieniu. Po drugie, znane są przypadki niezwykle szybkiego procesu fosylizacji z czasów nam współczesnych. Tak oto pryska magia czasu pomiędzy nami a erą dinozaurów…

    Chociaż jest to raczej luźno związane z tematem można także wspomnieć o tworzeniu się stalaktytów i stalagmitów.

    • Jerry Trout, jeden z przewodniczących NCKMS (National Cave and Karst Management Symposium):
      "Od 1924 do 1988 ponad wejściem do Carlsbad Caverns znajdowała się tablica informująca odwiedzających, że Carlsbad ma co najmniej 260 milionów lat. W 1988 informację co do wieku tej jaskini zmieniono na 7 do 10 milionów lat. Następnie, po niedługim czasie, tablica informowała, że jaskinia ma 2 miliony lat. Teraz tablicę tę usunięto całkiem. […] Geolodzy nie wiedzą jak długo zajmuje rozwój jaskini. I podczas gdy niektórzy wierzą, iż jaskiniowe dekoracje takie jak piękne stalaktyty z S.P. Caves przypominające sople lodu formują się latami, Jerry Trout (specjalista do spraw jaskiń pracujący dla Amerykańskich Służb Leśnych) mówi, iż dzięki zastosowaniu foto-monitoringu obserwował on przyrost stalaktytu o kilka cali w przeciągu niewielu dni."
      Marilyn Taylor, ‘Descent’ (Arizona Highways, styczeń 1993), str. 10-11

    Zobacz także zdjęcia z George Rogers Clark Memorial. Tak więc ani skamieniałości, ani stalaktydy, ani stalagmity nie potrzebują do powstania tysięcy czy też milionów lat.


  • Kataklizm - twórca skamielin.
    Twierdzenie, iż wszystkie skamieliny na świecie powstały w wyniku globalnego potopu jest przkłamaniem. Skamieliny powstawały zawsze i tworzą się nawet obecnie, jednakże prawdą jest stwierdzenie, iż to właśnie kataklizm jest największym przyjacielem skamieniałości - a im większy kataklizm tym więcej skamielin. W normalnych warunkach szczątki roślinne czy zwierzęce ulegają rozkładowi bądź są zjadane przez zwierzęta. Tak więc podstawowym warunkiem powstania skamieliny jest nieszczęście, czasami na niewielką skalę - przykładowo, jakiś zabłąkany zwierz grzęźnie w torfowisku. Jednakże z reguły za powstaniem skamielin stoją potężne siły takie jak lawiny, osuwiska, powodzie czy erupcje wulkaniczne, które grzebią miliony zwierząt i roślin pod warstwami błota czy popiołu. Świadczą o tym skamieniałości zwierząt pogrzebanych żywcem, nierzadko w masowych 'grobach'. Żywe organizmy były błyskawicznie przykrywane śmiercionośną warstwą błota - widać to na przykładzie skamieliny ryby z gatunku Mioplosus labracoides, która została unieruchomiona w masie błota w chwili, gdy pożerała inną rybę (Green River Formation w stanie Wyoming, USA). Także ripplemarki, czyli zmarszczki utworzone w warstwie piasku lub błota występujące nierzadko w postaci skamielin oraz odciski stóp czy też delikatnych fragmentów róznych organizmów przemawiają za szybkim tworzeniem się skamielin oraz ich katastroficznym pochodzeniem. Skamieniałe meduzy czy też skamieniałe serce dinozaura całkowicie nie pasują do teorii o trwającym tysiące lat powstawaniu skamielin a dodatkowo mówią nam o tym, iż organizmy znane nam ze skamieniałości zostały błyskawicznie pogrzebane. Kiedy więc patrzymy na skamieliny patrzymy z reguły na ofiary jakiejś pradawnej katastrofy, która wcale nie musiała mieć miejsca miliony lat temu.

POWSTAWANIE SKAŁ OSADOWYCH
TWORZENIE SIĘ WARSTW, AKUMULACJA OSADÓW

  • Powstawanie warstwowych skał osadowych.
    Jako że czynnikiem umożliwiającym fosylizację jest najczęściej nagłe pogrzebanie organizmów ich skamieliny są odnajdywane w skamieniałych warstwach błota, popiołu wulkanicznego czy też osadów morskich. Ilość takich warstw w skałach jest przeważnie liczona w setkach czy też nawet tysiącach. Obserwując procesy zachodzące na Ziemi pierwsi ewolucjoniści założyli, iż warstwy te musiały się tworzyć na przestrzeni milionów lat tak, iż każda warstwa świadczy rzekomo o jakimś innym kataklizmie, zmiennych warunkach klimatycznych panujących na danym obszarze czy niejednostajnym procesie odkładania się osadów morskich. Dziś wiemy jednak, iż założenie to było w dużej mierze błędne. W wyniku erupcji St. Helens z roku 1980 w niektórych miejscach powstały warstwy popiołu, błota, lawy i ich mieszaniny o łącznej grubości dochodzącej do 200 metrów, w których wyróżnić można do 25 warstw uformowanych w ciągu trzech godzin w wyniku erupcji z 12 czerwca 1980. Choć doniesienia o tych warstwach pochodzą głównie od uczonych kreacjonistów, jednakże ich istnienie jest potwierdzone niezależnie przez wulkanologa Johna Dvoraka na stronie internetowej University of North Dakota poświęconej wulkanom: ODPOWIEDŹ 1 oraz ODPOWIEDŹ 2. Chociaż procesy, które stworzyły poszczególne warstwy w ciągu tak krótkiej chwili nie są jeszcze dokładnie poznane, jendak fakt pozostaje faktem: liczne warstwy, które rozróżniamy w skałach mogły zostać utworzone nawet w przeciągu kilku godzin.


  • Osady morskie.
    Osady powstałe w wyniku odkładania się na dnie morza drobniutkich szkieletów organizmów morskich wydają się stanowić o wiele poważniejszy problem. Jednakże pewne odkrycia podważają twierdzenia o setkach tysięcy lat niezbędnych do utworzenia osadów morskich o znaczącej grubości. I tak, na przykład, w roku 1976 w kamieniołomie w Lompoc (Kalifornia, USA) odkryto skamielinę wieloryba blisko 30-metrowej wielkości w warstwie osadowej diatomitu /Frederic B. Jueneman, "Workers Find Whale in Diatomaceous Earth Quarry," Chemical and Engineering News 54 (October 11,1976): 40/. Diatomit, podobnie jak ziemia okrzemkowa, tworzy się teoretycznie miliony lat w wyniku osadzania się na dnie chłodnych mórz i jezior drobniutkich muszelek. Jak w takim razie szczątki wieloryba mogły pozostawać na dnie w stanie nienaruszonym miliony lat pozwalając warstwom osadów na całkowite ich przykrycie?
    Biblijnie wierzący chrześcijanie nie muszą odrzucać możliwości długotrwałego tworzenia się osadów na dnie mórz - na stronie BIBLIJNY OPIS STWORZENIA ŚWIATA wykazano, że dni stwarzania nie były dniami odmierzanymi przez wschody i zachody Słońca. Jednakże powyższy przypadek wskazuje na możliwość tworzenia się grubych warstw osadów morskich w bardzo krótkim przedziale czasu.

    Choć powyżej opisane odkrycia ciężko jest wytłumaczyć na podstawie procesów zachodzących w przyrodzie na co dzień, lecz podobne nadzwyczaj przyspieszone procesy mają miejsce nie tylko w geologii. Medycyna do dziś nie potrafi wytłumaczyć zjawiska nagłego i całkowitego siwienia, które może przebiegać błyskawicznie w sytuacjach ekstremalnego strachu czy stresu. Przypadki błyskawicznego siwienia nawet u nastolatków pojawiają się głównie w czasie wojny, lecz niezwykła rzadkość ich występowania i towarzyszące okoliczności nie pozwalają na dokładnie zbadanie tego procesu. Globalny potop, któremu towarzyszą trzęsienia ziemi i erupcje wulkaniczne, oddziaływanie potężnego ciśnienia wody, nagłe ruchy górotwórcze oraz związane z nimi wysokie temperatury we wnętrzach skał składają się na fenomen, który pozostaje daleko poza zasięgiem możliwości zbadania go czy dokładnego określenia towarzyszących mu procesów czy skutków ich działania. Jednakże skutki dzisiejszych mikrokataklizmów oraz ślady pozostawione w skamieniałościach mówią nam, iż możliwe jest gwałtowne tworzenie się morskich osadów, licznych warstw osadowych oraz skamielin.


STRONA GŁÓWNA - SPIS WSZYSTKICH TEMATÓW
POTOP | PRZEDPOTOPOWY | WODY | SKAMIELINY | ARKA | MITY | E-MAIL